«...Հետո չասեք` թե մենք քնած, Դավիթ գող-գող եկավ-գնաց»

12:51 Yerevan | 8:51 GMT | Friday 2 May 2008

Հատուկ նշում եմ, որ հետո չասեք, թե ոչ մեկը չզգուշացրեց: Թե չէ` ձեզնից հավատալու ա:

Ի տարբերություն իշխանական աթոռները զբաղեցնողների` համաժողովրդական Շարժումն իր գործունեությունն իրականացրել է Լույսի մեջ. թափանցիկ եւ բոլորին մատչելի: Բոլորի մասնակցությամբ: Ներկայությամբ նաեւ: Մարդկային տրամաբանության օրենքներին հարիր ու համապատասխան:

Խնդիրները դրվել եւ քննարկվել են հրապարակայնորեն: Առանց ինտրիգների, նենգամտության եւ խաղերի:

Միով բանիվ` «հանուն» պայքար է եղել:

Իսկ «հանունի» դեմ պայքարը` սեւի պայքարն է սպիտակի դեմ: Չարինը` բարու: Խավարինը` Լույսի:

Որոնցից բոլորի ելքն էլ կանխորոշված է. առաջինները միանշանակ պարտվելու են:

Բայց խնդիրը բնավ էլ դրանց կանխահայտ պարտությունը չի: Ոչ իսկ` պարտությունն ընդհանրապես:

Խնդիրը, եւ հենց դա է ամենաէականը, ՀԱՂԹԱՆԱԿՆ Է:

Սպիտակի, բարու, լույսի:

Եվ հենց այդ պատճառով է համաժողովրդական Շարժումն ուժեղ, հզոր եւ կենսունակ. որովհետեւ հաղթող Շարժում է:

Որը միանգամայն բացահայտ առաջադրում է իր նպատակները, միանգամայն բացահայտ ուրվագծում հաղթանակի հասնելու իր ճանապարհները, դրանց նպատակահարմարությունն ու արդյունավետությունը նույնպես բացահայտ` քննարկում եւ որոշում, ապաեւ` կրկին ու դարձյալ միանգամայն բացահայտ` պայքարում իր առաջադրած նպատակների հաղթանակի համար:

Այն նպատակները, որ նա է առաջադրում` չեն կարող չհաղթանակել:

Երկիրն, ի վերջո, պետք է վերադառնա քաղաքակիրթ զարգացումների ուղեծիր, քանզի այս խոտոր ընթացքի շարունակումը վերջ է նշանակում: Վերջ` ամեն ինչի:

Երկիր պետք է վերադառնա քրիստոնեական հավատքը, բուն ինքը` քրիստոնյան, քանզի դրա հակառակը անգամ հեթանոսությունը չէ, այլ, ինչպես համոզվեցիք` մարդակերությունը:

Հայաստանը փակուղուց պետք է վերածվի, հնարավոր բոլոր առումներով, խաչմերուկի. ոչ միայն տնտեսական, քաղաքական, հոգեւոր, այլեւ` քաղաքակրթական, ուր, սակայն, ոչ թե բախվում, այլ հնարավորինս միատեղվում են թե տարբեր քաղաքակրթությունների, թե աշխարհիս հզորների շահերը: Հակառակը` ներկայիս «տշված» վիճակն է...

Հայաստանը պետք է դառնա ժողովրդավար երկիր:

Մենք պետք է մենաշնորհազերծ, հովանավորչազուրկ, իրապես մրցակցային շուկայական տնտեսություն արմատավորենք երկրում, այլապես երկրի եւ ժողովրդի գոյատեւումն իսկ մե~ծ-մեծ հարցականի տակ կհայտնվի:

Մենք արմատապես պետք է փոխենք մեր կրթական համակարգը, որովհետեւ որքան անցյալն ու ներկան, կրկնակի ու եռակի ապագան պետք է մերը լինի, եւ կրթական համակարգի սկզբունքը ոչ թե այսօրվա պես ինքնուրույնությունը ճնշելը, ինքնատիպությունը ոչնչացնելը, ինքնուրույն մտածելակերպը բացառելը պետք է լինի, այլ հենց դրանց խթանումը. իսկ դա հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ դու ՍԻՐՈՒՄ ԵՍ քո երկիրը, ՍԻՐՈՒՄ ԵՍ քեզ մոտ ուսանող սերնդին, ՍԻՐՈՒՄ ԵՍ քո եւ առավել` նրանց վաղվա օրը: Ու երբ դու ոչ թե պարզապես ինչ-որ բան ես սովորեցնում, այլ սովորեցնում ես` ՍՈՎՈՐԵԼ:

Եվ վերջապես` հոգեւոր կյանքը պետք է վերադարձվի երկիր, որ պահպանվի ՏԵՍԱԿԸ: Այն ՏԵՍԱԿԸ, որն այսօր ափ նետված ձկան պես է... Համաժողովրդական Շարժման պայքարը հենց սրա համար է: Հաղթանակն` անխուսափելի: Բաց ու հաղթական պայքարի շնորհիվ ու միջոցով:

Էնպես որ` «հետո չասեք, թե մենք քնած»...

Թեեւ էս պայքարն էլ, հաղթանակն էլ` նաեւ ձեզ համար է:

ուրբաթ, 29 օզոստոս 2008

«...Հետո չասեք` թե մենք քնած, Դավիթ գող-գող եկավ-գնաց»

12:51 Yerevan | 8:51 GMT | Friday 2 May 2008

Որոնում

Արխիվ

Վերլուծական

Արման Գրիգորյան. «Վրաստանը կորցրեց անգամ ձեւական վերահսկողության հույսը»

Քաղաքական

Քայլող եւ կանգնած ցուցապաստառներ

Աշխարհ

Վախճանվեց նախորդ դարի սպանության վկայագիրներից մեկը