Մե~ր Հայրենիք... ...Մի կարեւոր համեմունք` Ճշմարտություն

11:55 Yerevan | 7:55 GMT | Wednesday 2 April 2008

Կարինե Հարությունյան

Համո Սահյանի խոսքերով՝ երգիծանկարների այս ցուցահանդեսը կարելի էր կոչել նաեւ «Այսպիսին է Հայաստանը մեր նորօրյա երգերի մեջ»...

Վարչախմբի պարագլուխ-զույգը ձեռք ձեռքի տված «Առաջ Հայաստան» դրոշով Հայաստանը բերել-բերել, հասցրել են անդունդի եզրին: Մյուս պատկերում Քոչարյանն է՝ գլխին կապված ջերմաչափով՝ որը ցույց է տալիս 360 աստիճան եւ... «Լոխ իմ կանալներն ա»: Կամ էլ մի սոցիոլոգ՝ Ահավոր Ստիբեկյան անունով, օձ պարացնողի զուռնեն փչում է ու պարկից դուրս են գալիս պատվիրված թվեր: Սրանք մի ստորագրություն ունեն` Արզօ:

«Շախմատում վատն է այն զինվորը, որը չի ուզում թագուհի դառնալ»` մակագիր ու մի շախմատային զինվորի խաղաքար՝ իր գորշ ստվերով: Սա էլ` Սամվել Աբգարյան:

Մի զինվորական սապոգ՝ «Մարդու իրավունք», որը պատրաստվում է տրորել համախմբված ժողովրդին: Իսկ սա` Ցոլակ Կանթեղ:

Ապրիլմեկյան այս ցուցահանդեսը ավանդաբար կազմակերպում է Հայաստանի երգիծանկարիչների միությունը` արդեն մի քանի տարի: Այս տարի մասնակցում են Արզօն (Արայիկ Օհանյան), Ցոլակ Կանթեղը, Դավիթ Ղազանչյանը, Պավել Ջանգիրովը, Գեորգի Յարալյանը, Դիզօն (Արսեն Գեւորգյան), Տոտոն (Սուքիաս Թորոսյան), Ագնես Ավագյանը եւ Հարություն Չալիկյանը: «Մոսկվա» կինոթատրոնի սրահում ցուցադրված ծաղրանկարները մի իսկական շոու են ներկայացնում: Շոու, որում ամփոփված է հայաստանյան այսօրը` քաղաքականից մինչեւ կենցաղային ամենապարզունակ խնդիրները:

«Հանրայինը ընդդեմ հանրության», «Պատգամավորների մեյմունություն «ազգային ժողովում»», «Վամպիր-շոու» խորհրդարանում, «Քաղաքական անբարո բարքեր», «Քաղաքական ստրիպտիզ», «Ազատություն քաղբանտարկյալներին», «Հայկական մարտարվեստ. «ՕՊԵՐԱցիա-դո»», «Ասսորտի` «ընդդիմադիր ականներ»» եւ... քաղաքական դեմքեր. մերօրյա ներքաղաքական իրադարձությունների կնիքը վրաները: Սրանք Արզօյի աշխատանքներն են: Իսկ ինչու՞ բացառապես քաղաքականություն. «Էդ բովի մեջ ենք ապրում, էդ կաթսայի մեջ ենք եռում: Ինչպե՞ս կարող ենք անտարբեր լինել»:

Չես վախենու՞մ. «Եթե նկարել եմ, ուրեմն չեմ վախենում: Յուրաքանչյուրը պետք է կարողանա ինքնուրույն-անկախ մտածել եւ կարողանա էդ մտածածը ճիշտ տեղում, ճիշտ ժամանակին ասել. նկարիչը` իր մատիտով-վրձինով, լրագրողը` իր գրչով: Եթե մարդը իրեն իր երկրի քաղաքացի է զգում, ուրեմն վախենալու բան չունի:

Չափազանցված չե՞ն քո նկարները. «Ոչ, դա իմ տեսակետն է: Ճշմարտությունն ինձ համար վեր է ամեն ինչից: Ճշմարտությունն ինձ համար խոսք է: Մի բան, որը ոչ թե ինչ-որ տեղից լսում ես, այլ որով ապրում ես, քո մաշկի վրա զգում եւ վերարտադրում ես: Մենք իրավունք չունենք քաղաքականը անտեսել եւ դրանից դուրս ապրել: Արվեստի մարդը չի կարող հեռու մնալ իրականությունից, իսկ իրականությունը Հայաստանում ներծծված է քաղաքականությամբ: Դա մեր կյանքն է: Կյանքից հեռու մարդը ինչպե՞ս ստեղծագործի:

Կենցաղային, ընտանեկան, աշխատանքային, ընկերային փոխհարաբերություններ եւ իհարկե... քաղաքականություն: Դավիթ Ղազանչյանի գործերում ամեն ինչ քաղաքականությունից հեռու է եւ, միեւնույն ժամանակ, մոտ: Ինչու՞. «Քանի որ քաղաքականության պատճառով կենցաղն է տուժում կամ էլ` բարգավաճում»:

Իսկ կենցաղում ի՞նչն է կախված քաղաքականությունից. «Ամեն ինչը: Քաղաքագետները ի՞նչ են ասում. եղանակը մենք ենք ստեղծում: Դրանով ամեն ինչ ասված է: Քաղաքական գործիչների ձեռքում է ամեն ինչը: Բայց իրենցն էլ չի: Մեկ է` մեռնելու են, չորս տախտակ տանեն հետները»:

Երեւի չե՞ն գիտակցում. «Լավ էլ գիտակցում են: Ուզում են հասցնեն..., երեխեքին թողնեն...

Մենք բոլորս քրտնում ենք, մենք բոլորս հաց ենք ուտում ու գնում զուգարանի թուղթ ենք առնում: Բոլորս»:

...Քինգ-քոնգից մինչեւ քաղաքական մանրումիջին դեմքեր: Մարտի 1-ՀՀԿ կապից մինչեւ խղճի ազատություն: Նոր բառաիմաստային փոխակերպումներից մինչեւ «Իմ զենքն իմ զենքն է» կարգախոս, որը քաղաքացիական արժեքների այլասերում է ենթադրում: Մի խոսքով` կոկտեյլ, որը բաժակի որ մասից էլ համտեսես, արյանդ շրջանառությունն արագացնելու է: Քանի որ քո մի մասից է պատրաստված: Շատ կարեւոր մասից: Ու մի կարեւոր համեմունք ունի` Ճշմարտություն:

շաբաթ, 4 հուլիս 2009

Մե~ր Հայրենիք... ...Մի կարեւոր համեմունք` Ճշմարտություն

11:55 Yerevan | 7:55 GMT | Wednesday 2 April 2008

Կարինե Հարությունյան

Որոնում

Արխիվ

Վերլուծական

Հնարավորությունների բացված դուռն ու քանդված մենաշնորհը

Քաղաքական

Լեգիտիմությունն է գտնում տիրոջը

Աշխարհ

Մերձավոր Արեւելքը` շարժման մեջ