Մղձավանջից հետո

14:56 Yerevan | 10:56 GMT | Friday 7 March 2008

Պատմում է «Առավոտ» եւ «Չորրորդ իշխանություն» թերթերի ֆոտոլրագրող Գագիկ Շամշյանը

Նպատակս գարնան առաջին օրը Ազատության հրապարակում մեր ժողովրդին լուսանկարելն էր: Ակնկալիքներս այլ էին. կամենում էի Շարժումը եւ գարնան առաջին օրվա ուրախ տրամադրությունների զուգակցումը ներկայացնել նախեւառաջ պարբերականներին, ապա` հանրությանը: Սակայն օրը մղձավանջային դարձավ: Ոստիկանության հատուկ ստորաբաժանումները առավոտ կանուխ անակնկալ հարձակվեցին ժողովրդի վրա: Մարդիկ իրենց պետության, իշխանությունների կողմից այդպիսի բիրտ վերաբերմունք չէին սպասում: Իրարանցում սկսվեց: Ես գտնվում էի Կարապի լճի շրջակայքում: Ոստիկանության բարձրաստիճան չինովնիկը ամենավերջին հայհոյանքներով ասաց.

- Այնպես խփեք, որ հետքեր չլինեն:

- Ես լրագրող եմ, իմ աշխատանքն եմ անում:

Բարձրաստիճան մեկ այլ սպա գոռաց.

- Խառը վախտ ա, աչքը հանեք, սա մեր կյանքը կերել ա:

Նրանց ավելի էին կատաղեցնում իմ բջջային հեռախոսի մուտքային արձագանքները` Բեթհովենի «Հաղթական սիմֆոնիայից» եւ «Պայքար, պայքար մինչեւ վերջ»-ը: Ձեռքերս ոլորեցին, ձեռնաշղթաներ հագցրին եւ աքացիով ինձ գետնին գլորեցին, բերանքսիվայր պառկած էի շուրջ 20 րոպե. ոտքերով հարվածում էին` միաժամանակ լկտի հայհոյում թե ինձ, թե թերթերի խմբագիրներին: Ծեծելուց հետո ինձ գցեցին ճաղապատ ոստիկանական մեքենան եւ ասացին, որ տանում են Երեւանի ոստիկանություն: Ազատության հրապարակից դուրս գալիս` ժամը 8 անց 6 րոպեին, մեքենայից նկատեցի «Ազատություն» ռադիոկայանի լրագրողներ Հովհաննես Շողիկյանին եւ Ռուզան Խաչատրյանին: Հրապարակում իսկական քաոս էր, բառերով դժվար էր ներկայացնել այդ դժոխքը:

Ոստիկանության Կենտրոնի բաժնում ինձ հետ ավելի զուսպ վարվեցին: Ինձ ուզում էին տեղափոխել ոստիկանության` Քանաքեռ- Զեյթունի բաժին, կարողացա կապվել Մարդու իրավունքների պաշտպան Արմեն Հարությունյանի, ինչպես նաեւ իմ գործընկերների հետ: Այս բաժնում ես ոչ մի փաստաթուղթ չստորագրեցի, իսկ օմբուդսմենի ներկայությունը ինձ ազատեց հետագա բռնություններից: Այդուհանդերձ ինձ վրա հոգեբանական ճնշում էին գործադրում: Հետաքրքիր էր այն, որ Քանաքեռ-Զեյթունի ոստիկանական բաժնում Արմեն Հարությունյանի աշխատանքները խոչընդոտեցին, որի մասին նա փաստել է իր համապատասխան զեկույցներում: Ինձ օգնության հասավ նաեւ փաստաբան Սեդա Սաֆարյանը:

Պատմում է փաստաբանը:

- Մենք հասանք այն պահին, երբ Գագիկ Շամշյանի վիճակը շատ վատ էր. նրան լավ ծեծել էին: Գոտկակապից կռահել էին, որ նա ունի երիկամների հետ կապված խնդիրներ` մարմնի հատկապես այդ մասին էին շատ հարվածել: Նա շտապ բուժօգնության կարիք ուներ: Մենք ոստիկանապետին փորձեցինք համոզել, որ իրավական հիմքեր չկան Գագիկ Շամշյանին բաժնում պահելու, բացի այդ` առողջական վիճակը վատ է: Մի խոսքով, ոստիկանապետն էլ չգիտեր` ինչ աներ, քանի որ այլ հրահանգ էր ստացել: Ամեն դեպքում մեզ հաջողվեց նրան տեղափոխել հիվանդանոց:

Գագիկ Շամշյանը պատմում է, որ իր ձեռքից խլել են Sony տեսակի թվային ապարատը, իսկ Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ապարատի մարտկոցը եւ ֆլեշները: Օմբուդսմենի ներկայությունը օգնեց` կանխելու հետագա բռնի գործողությունները, այդուհանդերձ ոստիկանները զգաստացան: Իմ ահազանգերին արձագանքեցին նաեւ «Հայելի» ակումբի նախագահ Անժելա Թովմասյանը, ինչպես նաեւ «Ազատություն» ռադիոկայանի լրագրող Կարինե Քալանթարյանը, որոնց չեն թողել ներս մտնել ոստիկանության բաժին` խոչընդոտելով կատարելու իրենց լրագրողական պարտականությունները: Նրանք մի քանի ժամ սպասել են:

Խմբագրությունը մարտի 5-ին դիմեց մարդու իրավունքների պաշտպանին` զբաղվելու ապարատը վերադարձնելու խնդրով: Արմեն Հարությունյանը խոստացավ խորհրդակցելուց հետո զբաղվել այդ հարցով:

շաբաթ, 4 հուլիս 2009

Մղձավանջից հետո

14:56 Yerevan | 10:56 GMT | Friday 7 March 2008

Որոնում

Արխիվ

Վերլուծական

Հնարավորությունների բացված դուռն ու քանդված մենաշնորհը

Քաղաքական

Լեգիտիմությունն է գտնում տիրոջը

Աշխարհ

Մերձավոր Արեւելքը` շարժման մեջ