ԼԻԿԲԵԶ

14:24 Yerevan | 10:24 GMT | Wednesday 27 February 2008

Միակ քիչ թե շատ տրամաբանական բանը, որ բնորոշ է օրվա ժամիշխաններին` հաստատակամությունն է:

Ինքնին` գովելի հատկանիշ, բայց երբ դա առնչվում է միայն եւ միայն բթամտության, աննախաձեռնողականության եւ անձնական շահի հետ` դառնում է պատուհաս այլոց համար: Իրենց համար էլ, անշուշտ: Բայց քանի որ իրենք չեն հասկանում դա, այդպես էլ շարունակում են խարխափել անգիտության խավարում:

Մինչդեռ շատ պարզ է եւ, ըստ իս, ճշմարտության բանաձեւեր կան անգամ, որոնք հաշվի չառնելն այլեւս անհուսալիության հիմնավոր ախտանիշ է:

Զորօրինակ` բանաձեւերից ամենամատչելիները.

- Եթե Հ1-ը մի բանը կոչում է սեւ, ուրեմն դա, հաստատապես, սպիտակ է: Եվ` հակառակը: Որովհետեւ իրական կյանքն այլ է, ցույց տրվածը` միանգամայն այլ:

- Երբ մարդկանց զոռով քարշ են տալիս Ս.Սարգսյանի հանրահավաք-հանդիպում-շոուներին` դա ավելացնում է նրան ատողների քանակը:

- Եթե իշխանություններին հաճոյացող լրատվամիջոցները միաբերան հանիրավի անվանարկում են մեկին` նշանակում է նրանք սարսափահար են, որովհետեւ այդ մեկի զենքը ճշմարտությունն է, իրենցը` սուտն ու կեղծիքը:

- Երբ բանտերը լցնում ես քաղաքական բանտարկյալներով, դա ոչ թե սարսափ է տարածում` ստիպելով մարդկանց ետ կանգնել ճշմարտության ճանապարհից, այլ ավելացնում է նրանց դիմադրական ոգին, դրան գումարած` ի ցույց է դնում քո ողորմելիությունը:

- Երբ եթերը լցնում ես իշխանությունների եւ իշխանավորների ներբանները լպստող տարբեր տրամաչափի առարկաներով` դրանով միայն փչացնում ես այդ «մարդկանց», հիմնավորելով սեփական անկարողությունդ եւ անճարությունդ:

- Հաղթածը` հաղթողի ինքնավստահություն պետք է ունենա, հաղթողի վեհանձնություն, հաղթողի տեսք, ոչ թե պարտվածի-անկյուն քշվածի տեսք, որին սարսափեցնում են միայն անխուսափելի, անվերապահ եւ անդառնալի կորուստները:

- Եվ վերջապես. որքան սեղմում ես ցանկացած զսպանակ, այնքան ավելանում է նրա դիմադրության ուժը: Ի վերջո, այդ պրկված զսպանակը կարող է բացվել եւ ետ շպրտել իրեն սեղմած ձեռքը, ոտքը, սապոգը... Հետո արի ու գտիր դրանք:

Էսպիսի պրիմիտիվ բաներ չիմանալը կամ չհասկանալը որեւէ մեկին չի ազատում պատասխանատվությունից: Առավել եւս` հետեւանքներից:

Ու ընթացող պայքարն էլ հենց դրա համար է. արդարության:

Որ չիմացողը լինի իր` չիմացողների արժանի տեղում, իմացողն` իմացողների, շատ իմացողը` շատ իմացողների, հասկացողը` հասկացողների եւ այլն:

Որովհետեւ ակնհայտ է այլեւս ու` բոլորի համար, որ երբ այդ տեղերը խառնվում են իրար` ինչ է ստացվում: Ստացվում է մի Հայաստան, որը կար մինչեւ 2007թ. սեպտեմբերի 21-ի երեկոն: Որն արդեն վաղու~ց, նվազագույնը հոկտեմբերի 26-ից սկսած, պատմություն է այլեւս:

Որը դասեր ունի սակայն: Որոնք չեն ընկալվում: Ցավալիորեն: Իրենց համար: Անհասկացողների: Թե չէ` մեզ ի~նչ:

Մենք գիտենք, որ չի կարելի բռնություններ կիրառելով միաժամանակ ճամարտակել ժողովրդավարության մասին: Որովհետեւ... Որովհետեւ դա ստորություն է:

Մենք գիտենք, որ չի կարելի ապրել «ընկել ես` ոտքերը համբուրիր, վեր ես կացել` գլուխը կտրիր» սկզբունքով, որովհետեւ դա ողորմելիության արտահայտություն է:

Մենք գիտենք, որ մարդը մի երես պիտի ունենա ու սկզբունքներ, ու տեր պետք է լինի ամեն ինչում` իր խմած ջրից մինչեւ երկիր ու աշխարհ ու դրա հակառակը ստորաքարշն է, համակերպվողը, պնակալեզը:

Եվ վերջապես` մենք գիտենք, որ հաղթել է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը եւ ավազակապետությունն այլեւս ավարտվել է մեզանում` իր տեղը զիջելով ազատ, արդար ու հպարտ Հայաստանին:

...Ասում ենք` որ դուք էլ իմանաք:

շաբաթ, 4 հուլիս 2009

ԼԻԿԲԵԶ

14:24 Yerevan | 10:24 GMT | Wednesday 27 February 2008

Որոնում

Արխիվ

Վերլուծական

Հնարավորությունների բացված դուռն ու քանդված մենաշնորհը

Քաղաքական

Լեգիտիմությունն է գտնում տիրոջը

Աշխարհ

Մերձավոր Արեւելքը` շարժման մեջ